Ο Κιόκιος Παναγιώτης γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1973 στην Γερμανία τέκνο Ελλήνων μεταναστών, του Γεωργίου και της Καλλιόπης. Επέστρεψε με τους γονείς του στην Ελλάδα το 1979 μετά απο την επιθυμία των γονέων του να ξεκινήσει το σχολείο στην Πατρίδα.
Μεγάλωσε στην πόλη της Άρτας από όπου κατάγεται. Από μικρός έδειξε ότι είναι μαχητής της ζωής, αλλά και την αμφισβήτηση της κοσμοθεώρησης που προσπαθούσε να του διδάξει, ιδιαίτερα το σχολικό περιβάλλον.
Στα μαθητικά του χρόνια ασχολήθηκε με την μουσική όπου αργότερα συμμετείχε σε ερασιτεχνικές μπάντες αλλά και επαγγελματικές. Επίσης ήταν για αρκετά χρόνια μέλος της μπάντας πνευστών οργάνων του Δήμου Αρταίων.
Με κλίση στις θετικές επιστήμες και ιδιαίτερα στην φυσική, σπούδασε στο Τ.Ε.Ι. Αθηνών Οπτικός-Οπτομέτρης.(πρώτη επαφή με φακούς και φωτογραφία)
Παράλληλα με τις σπουδές του ασχολήθηκε για αρκετά χρόνια με την άλλη του μεγάλη αγάπη, την θάλασσα και την ιστιοπλοΐα. Τις θερινές περιόδους ταξίδευε ως skipper όπου συνεργάστηκε με διάφορες εταιρίες ενοικιάσεων σκαφών και τις χειμερινές περιόδους με τις συντηρήσεις αυτών.
<<Όντας ακριβή ενασχόληση η ιστιοπλοΐα, την έκανα επάγγελμα και παράλληλα γνώρισα όλη την νησιωτική Ελλάδα. Έζησα φανταστικές εμπειρίες!>>
Κάτοχος επίσης διπλώματος αυτοδύτη θέλησε να δει από πρώτο χέρι τι κρύβει στο βυθό της η καταγάλανη Ελληνική θάλασσα.
<<Όντας ακριβή ενασχόληση η ιστιοπλοΐα, την έκανα επάγγελμα και παράλληλα γνώρισα όλη την νησιωτική Ελλάδα. Έζησα φανταστικές εμπειρίες!>>
Κάτοχος επίσης διπλώματος αυτοδύτη θέλησε να δει από πρώτο χέρι τι κρύβει στο βυθό της η καταγάλανη Ελληνική θάλασσα.
Το 2002 διορίζεται μέσω διαγωνισμού ΑΣΕΠ στα ΕΛ.ΤΑ. στην Πάτρα. Σήμερα εργάζεται ως τεχνικός αυτοματισμών και δικτύων στο αυτοματοποιημένο κέντρο διαλογής των ΕΛ.ΤΑ. στην Οβρυά Πατρών. Τα τελευταία 3 χρόνια εργάζεται πάνω σε ένα πρωτότυπο παραγωγής ελεύθερης ενέργειας που σχεδίασε και κατασκεύασε ο ίδιος, το οποίο βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο.
Στους Πατρινούς όμως είναι ιδιαίτερα γνωστός ώς δεινός φωτογράφος. Την προηγούμενη δεκαετία ήταν ο πρώτος εικονολήπτης στην Πάτρα που εισήγαγε κινηματογραφικές τεχνικές σε μυστήρια γάμων με μεγάλη επιτυχία. Ακόμη μια πρωτιά είναι και οι ταινίες μικρού μήκους που σκηνοθετούσε εν έτη 2004 κι εντεύθεν, για λογαριασμό των μελλονύμφων, στις οποίες πρωταγωνιστούσαν οι ίδιοι μαζί με φίλους τους.
Είναι παντρεμένος με την όμορφη Πατρινιά Τσιρώνη Κατερίνα με την οποία έχουν δύο τέκνα, και η οποία ασκεί το επάγγελμα της δικαστικής επιμελήτριας.
Λόγω του επαγγέλματος της συζύγου του αγάπησε και τα νομικά.
Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι η νομική επιστήμη θα με κέρδιζε σε τέτοιο βαθμό. Ίσως ευθύνεται γι' αυτό ο καθηγητής μου ο κ. Σπύρος Κακατσάκης ο οποίος από την πρώτη κιόλας συνεδρία είπε ότι τα νομικά είναι καθαρά μαθηματική σκέψη.
Επόμενος στόχος λοιπόν είναι οι κατατακτήριες εξετάσεις για την Νομική Αθηνών. Ποτέ δεν είναι αργά!
Σε ερώτηση σχετικά με την απόφασή του να συμμετέχει στις δημοτικές εκλογές ώς υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος η απάντησή του ήταν χειμαρρώδης.
Είναι μεγάλη ιστορία αλλά το βρίσκω σκόπιμο να την αναφέρω.
Πάντα ήμουν ανήσυχο πνεύμα. Θυμάμαι τον εαυτό μου από μικρό παιδί να αντιλαμβάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά στον κόσμο που ζούμε. Δεν ήξερα όμως τι. Έβλεπα γύρω μου τα πάντα να κινούνται με γνώμονα τα συμφέροντα. Ακόμη και στο σχολείο η αντιμετώπιση των καθηγητών απέναντι στους μαθητές δεν ήταν για όλους η ίδια. Κατάλαβα με τον καιρό ότι αυτό είχε να κάνει με το ποιανού παιδί είσαι. Καταλαβαίνεις ότι γόνοι διευθυντών τραπεζών,εφορίας, πολιτικών μηχανικών, δικηγόρων κ.α. τι αντιμετώπιση είχαν σε σχέση με τους υπολοίπους όπως εγώ, που ο πατέρας μου ήταν εργάτης.
Θυμάμαι επίσης το πανηγύρι που γινόταν στις εκλογές και τα καφενεία στα χωριά που ήταν άλλο μπλε άλλο πράσινο και άλλο κόκκινο.Τώρα που το σκέφτομαι μου γυρνάει το μυαλό ανάποδα. Γιατί τώρα ξέρω!!! τι έφταιγε αλλά και τι φταίει.
Τί φταίει;
Πριν σου πω τι φταίει όμως, θα σου περιγράψω τα στάδια που πέρασα. Δεν ασχολήθηκα ποτέ με την πολιτική και δεν έβαψα τον εαυτό μου με κανένα χρώμα. Ούτε καν σαν φοιτητής που θεωρείτο απολύτως φυσιολογικό να ανήκεις σε κάποια παράταξη. Αντιδρούσα... κάτι με οδηγούσε μακρυά χωρίς να αντιλαμβάνομαι τον λόγο. Ίσως δεν ήθελα να ανήκω σε "κοπάδι". Δεν μπορώ να σου πω μετά βεβαιότητος.
Σε κάποιες βουλευτικές εκλογές την δεκαετία του '90, ο πατέρας μου μου είπε το εξής: Μίλησα με τον τάδε υπ. βουλευτή και μου είπε ότι αν τον ψηφίσουμε και βγει θα κοιτάξει μπας και σε βολέψει στο δημόσιο. Δεν μπορώ να σου περιγράψω τις σκηνές απείρου κάλλους που έλαβαν χώρα. Εκεί λοιπόν οι γονείς μου άρχισαν να αμφιβάλουν για την νοητική κατάσταση του γιου τους χα χα χα. Δεν τους κατηγορώ όμως. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούσαν οι πάντες. Το να είσαι διαφορετικός τότε ήταν μεγάλο άλμα στο κενό.
Βέβαια όλο αυτό με έκανε να βρεθώ στο άλλο άκρο. Δηλαδή να ενοχοποιήσω στο συνειδητό μου την πολιτική και την ενασχόληση με τα κοινά γενικότερα. Έπεσα λοιπόν στην παγίδα.
Τι εννοείτε ότι πέσατε στην παγίδα;
Εννοώ πολύ απλά ότι βόλευε και συνεχίζει να βολεύει αυτό το πολιτικό μόρφωμα που μας διοικεί, η μαζική απαξίωση της πολιτικής και η ενασχόληση και συμμετοχή με τα κοινά από πολίτες -και ιδίως από αυτούς που δεν είναι μέλη διαφόρων μυστικών οργανώσεων ώστε να είναι κατευθυνόμενοι- διότι όσο λιγότεροι ανακατεύονται με αυτά, τόσο πιο ανενόχλητοι θα δρουν αυτοί σε όλα τα επίπεδα. Και όταν έρχονται οι στιγμές που "αποφασίζουν" για τις τύχες μας και το καλό μας, σου πετάνε και μια σουρεάλ ατάκα ότι είμαστε εκλεγμένοι από τον Ελληνικό λαό και έχουμε την δικαιοδοσία να πράξουμε ότι είναι απαραίτητο. Εκεί σε στέλνουν αδιάβαστο!!!
Φαντάσου ότι πίστευα για αρκετά χρόνια ότι για να μπεις σε αυτή την διαδικασία πρέπει να είσαι επαγγελματίας ψεύτης, επαγγελματίας καταχραστής, και γενικότερα τομάρι.
Μέχρι που πριν από μερικά χρόνια, η υποτιθέμενη και κατασκευασμένη κρίση χτύπησε την πόρτα μας. Άρχισα να αναζητώ την αιτία που άλλαξαν όλα γύρω μας. Βρήκα πολλά... πάρα πολλά στοιχεία και πληροφορίες. Επιτέλους το κουβάρι σιγά σιγά άρχισε να ξετυλίγεται. Ας μην μπω όμως σε αυτά που ανακάλυψα. Θα σου πω μόνο αυτό. Διάβασα
εντελώς τυχαία ένα κείμενο σχετικά με τον αρχαίο φιλόσοφο Πλάτωνα ο οποίος είπε:
"Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου."
Μας έχουν αφήσει παρακαταθήκη οι αρχαίοι μας πρόγονοι όλες τις απαντήσεις στα ερωτήματα που μας βασανίζουν. Όλες οι λύσεις βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας κι εμείς "αγρόν ηγόραζε". Γιατί αυτά δεν τα μάθαμε στο σχολείο; Κι άν κάποια στιγμή τα διδαχτήκαμε γιατί δεν τα θυμόμαστε; Εδώ λοιπόν έρχεται και "δένει" αυτό που λένε οτι κάποιοι πολεμούν με λύσσα τον Ελληνισμό. Εδώ ταιριάζουν και τα λόγια του Henry Kissinger που το 1974 είπε ότι:
"οι Έλληνες είναι ατίθασος και δυσκολοκυβέρνητος λαός. Ο μόνος τρόπος για να τους υποτάξουμε είναι να τους κάνουμε να ξεχάσουν την γλώσσα και την ιστορία τους."
Και για να καταλήξω τελικά στην ερώτηση "τι φταίει" ...
Η απάντηση δίδεται πολύ σοφά από έναν σύγχρονο φιλόσοφο και ιστορικό, τον Will Durant ο οποίος λέγει:
"Το πολιτικό σύστημα θριαμβεύει επειδή είναι μια ενωμένη μειοψηφία που ενεργεί εναντίον μιας διαιρεμένης πλειοψηφίας."
Στο μόνο που θα διαφωνήσω μαζί του είναι ότι ο όρος "σύστημα" θα πρέπει να αντικατασταθεί με τον όρο "καθεστώς".
Τελικά ποιοι είμαστε; Ανήκουμε άλλοι από δω και άλλοι από εκεί; Τι μας καθορίζει; Τι ζητάμε;
Μήπως τελικά όλοι είμαστε πάνω απ' όλα Έλληνες;. Μήπως τελικά ανήκουμε όλοι σε ένα έθνος; Μήπως ζητάμε όλοι τα ίδια; Μήπως ζητάμε όλοι την ελευθερία, την δικαιοσύνη, την αλήθεια, την ευδαιμονία και την αφθονία;
Αν ναι, τότε γιατί δεν είμαστε ενωμένοι προς αυτή την κατεύθυνση; Τι μας διαιρεί; Μήπως τα κόμματα;
Σε αυτό όμως το σημείο θα πρέπει να τονίσω ότι ο μόνος λόγος που μετέχω στον συνδυασμό του κ. Οικονομόπουλου είναι ότι πραγματικά είναι ο μόνος υποψήφιος Δήμαρχος Πατρέων ο οποίος είναι αδέσμευτος και μη εξαρτώμενος από κανένα πολιτικό κόμμα,και γι' αυτόν τον λόγο μπορούμε να πράξουμε ότι δεν τόλμησαν όλοι οι προηγούμενοι αλλά και που δεν θα τολμήσουν ούτε και οι συνυποψήφιοι συνδυασμοί σε περίπτωση εκλογής τους, για ευνόητους λόγους.
Τι θα πράξουμε;
Θα πράξουμε τα δέοντα δηλαδή αυτά που πρέπει!
Το ότι ήταν κάποια στιγμή βουλευτής της "πολιτικής άνοιξης" δεν σημαίνει ότι έχει και την "ρετσινιά" του πολιτικού με την κακή έννοια. Άλλωστε όλοι μας κάποια στιγμή της ζωής μας ψηφίσαμε ή πιστέψαμε κόμματα. Σημασία έχει ότι τώρα όλοι ξέρουμε την αιτία του κακού. Αν αναγνωρίσουμε ο καθένας από εμάς ότι όλα αυτά τα χρόνια εξαπατηθήκαμε, τότε ίσως έχει γίνει και το πιο σημαντικό βήμα απ' όλα.
Επίσης πιστεύω ότι ειδικά στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν θα έπρεπε να υπάρχουν συνδυασμοί, αλλά ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο το οποίο θα αναδείκνυε τους αρίστους μεταξύ των πολιτών, ώστε να άρχουν πολιτών, και οι οποίοι θα είναι άμεσα ανακλητοί σε περιπτώσεις που λοξοδρομούν.
Την δεδομένη όμως στιγμή οι κανόνες του "παιχνιδιού" είναι έτσι. Αυτό όμως δεν θα με εμποδίσει με τίποτα, ώστε να προσπαθήσω για το βέλτιστο!
Τι να κάνω δηλαδή ... να καθίσω στον καναπέ και να απολαμβάνω στα "μέσα μαζικής αποβλάκωσης" τα "success story" της ενωμένης μειοψηφίας;
Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι η νομική επιστήμη θα με κέρδιζε σε τέτοιο βαθμό. Ίσως ευθύνεται γι' αυτό ο καθηγητής μου ο κ. Σπύρος Κακατσάκης ο οποίος από την πρώτη κιόλας συνεδρία είπε ότι τα νομικά είναι καθαρά μαθηματική σκέψη.
Επόμενος στόχος λοιπόν είναι οι κατατακτήριες εξετάσεις για την Νομική Αθηνών. Ποτέ δεν είναι αργά!
Σε ερώτηση σχετικά με την απόφασή του να συμμετέχει στις δημοτικές εκλογές ώς υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος η απάντησή του ήταν χειμαρρώδης.
Είναι μεγάλη ιστορία αλλά το βρίσκω σκόπιμο να την αναφέρω.
Πάντα ήμουν ανήσυχο πνεύμα. Θυμάμαι τον εαυτό μου από μικρό παιδί να αντιλαμβάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά στον κόσμο που ζούμε. Δεν ήξερα όμως τι. Έβλεπα γύρω μου τα πάντα να κινούνται με γνώμονα τα συμφέροντα. Ακόμη και στο σχολείο η αντιμετώπιση των καθηγητών απέναντι στους μαθητές δεν ήταν για όλους η ίδια. Κατάλαβα με τον καιρό ότι αυτό είχε να κάνει με το ποιανού παιδί είσαι. Καταλαβαίνεις ότι γόνοι διευθυντών τραπεζών,εφορίας, πολιτικών μηχανικών, δικηγόρων κ.α. τι αντιμετώπιση είχαν σε σχέση με τους υπολοίπους όπως εγώ, που ο πατέρας μου ήταν εργάτης.
Θυμάμαι επίσης το πανηγύρι που γινόταν στις εκλογές και τα καφενεία στα χωριά που ήταν άλλο μπλε άλλο πράσινο και άλλο κόκκινο.Τώρα που το σκέφτομαι μου γυρνάει το μυαλό ανάποδα. Γιατί τώρα ξέρω!!! τι έφταιγε αλλά και τι φταίει.
Τί φταίει;
Πριν σου πω τι φταίει όμως, θα σου περιγράψω τα στάδια που πέρασα. Δεν ασχολήθηκα ποτέ με την πολιτική και δεν έβαψα τον εαυτό μου με κανένα χρώμα. Ούτε καν σαν φοιτητής που θεωρείτο απολύτως φυσιολογικό να ανήκεις σε κάποια παράταξη. Αντιδρούσα... κάτι με οδηγούσε μακρυά χωρίς να αντιλαμβάνομαι τον λόγο. Ίσως δεν ήθελα να ανήκω σε "κοπάδι". Δεν μπορώ να σου πω μετά βεβαιότητος.
Σε κάποιες βουλευτικές εκλογές την δεκαετία του '90, ο πατέρας μου μου είπε το εξής: Μίλησα με τον τάδε υπ. βουλευτή και μου είπε ότι αν τον ψηφίσουμε και βγει θα κοιτάξει μπας και σε βολέψει στο δημόσιο. Δεν μπορώ να σου περιγράψω τις σκηνές απείρου κάλλους που έλαβαν χώρα. Εκεί λοιπόν οι γονείς μου άρχισαν να αμφιβάλουν για την νοητική κατάσταση του γιου τους χα χα χα. Δεν τους κατηγορώ όμως. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούσαν οι πάντες. Το να είσαι διαφορετικός τότε ήταν μεγάλο άλμα στο κενό.
Βέβαια όλο αυτό με έκανε να βρεθώ στο άλλο άκρο. Δηλαδή να ενοχοποιήσω στο συνειδητό μου την πολιτική και την ενασχόληση με τα κοινά γενικότερα. Έπεσα λοιπόν στην παγίδα.
Τι εννοείτε ότι πέσατε στην παγίδα;
Εννοώ πολύ απλά ότι βόλευε και συνεχίζει να βολεύει αυτό το πολιτικό μόρφωμα που μας διοικεί, η μαζική απαξίωση της πολιτικής και η ενασχόληση και συμμετοχή με τα κοινά από πολίτες -και ιδίως από αυτούς που δεν είναι μέλη διαφόρων μυστικών οργανώσεων ώστε να είναι κατευθυνόμενοι- διότι όσο λιγότεροι ανακατεύονται με αυτά, τόσο πιο ανενόχλητοι θα δρουν αυτοί σε όλα τα επίπεδα. Και όταν έρχονται οι στιγμές που "αποφασίζουν" για τις τύχες μας και το καλό μας, σου πετάνε και μια σουρεάλ ατάκα ότι είμαστε εκλεγμένοι από τον Ελληνικό λαό και έχουμε την δικαιοδοσία να πράξουμε ότι είναι απαραίτητο. Εκεί σε στέλνουν αδιάβαστο!!!
Φαντάσου ότι πίστευα για αρκετά χρόνια ότι για να μπεις σε αυτή την διαδικασία πρέπει να είσαι επαγγελματίας ψεύτης, επαγγελματίας καταχραστής, και γενικότερα τομάρι.
Μέχρι που πριν από μερικά χρόνια, η υποτιθέμενη και κατασκευασμένη κρίση χτύπησε την πόρτα μας. Άρχισα να αναζητώ την αιτία που άλλαξαν όλα γύρω μας. Βρήκα πολλά... πάρα πολλά στοιχεία και πληροφορίες. Επιτέλους το κουβάρι σιγά σιγά άρχισε να ξετυλίγεται. Ας μην μπω όμως σε αυτά που ανακάλυψα. Θα σου πω μόνο αυτό. Διάβασα
εντελώς τυχαία ένα κείμενο σχετικά με τον αρχαίο φιλόσοφο Πλάτωνα ο οποίος είπε:
"Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου."
Μας έχουν αφήσει παρακαταθήκη οι αρχαίοι μας πρόγονοι όλες τις απαντήσεις στα ερωτήματα που μας βασανίζουν. Όλες οι λύσεις βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας κι εμείς "αγρόν ηγόραζε". Γιατί αυτά δεν τα μάθαμε στο σχολείο; Κι άν κάποια στιγμή τα διδαχτήκαμε γιατί δεν τα θυμόμαστε; Εδώ λοιπόν έρχεται και "δένει" αυτό που λένε οτι κάποιοι πολεμούν με λύσσα τον Ελληνισμό. Εδώ ταιριάζουν και τα λόγια του Henry Kissinger που το 1974 είπε ότι:
"οι Έλληνες είναι ατίθασος και δυσκολοκυβέρνητος λαός. Ο μόνος τρόπος για να τους υποτάξουμε είναι να τους κάνουμε να ξεχάσουν την γλώσσα και την ιστορία τους."
Και για να καταλήξω τελικά στην ερώτηση "τι φταίει" ...
Η απάντηση δίδεται πολύ σοφά από έναν σύγχρονο φιλόσοφο και ιστορικό, τον Will Durant ο οποίος λέγει:
"Το πολιτικό σύστημα θριαμβεύει επειδή είναι μια ενωμένη μειοψηφία που ενεργεί εναντίον μιας διαιρεμένης πλειοψηφίας."
Στο μόνο που θα διαφωνήσω μαζί του είναι ότι ο όρος "σύστημα" θα πρέπει να αντικατασταθεί με τον όρο "καθεστώς".
Τελικά ποιοι είμαστε; Ανήκουμε άλλοι από δω και άλλοι από εκεί; Τι μας καθορίζει; Τι ζητάμε;
Μήπως τελικά όλοι είμαστε πάνω απ' όλα Έλληνες;. Μήπως τελικά ανήκουμε όλοι σε ένα έθνος; Μήπως ζητάμε όλοι τα ίδια; Μήπως ζητάμε όλοι την ελευθερία, την δικαιοσύνη, την αλήθεια, την ευδαιμονία και την αφθονία;
Αν ναι, τότε γιατί δεν είμαστε ενωμένοι προς αυτή την κατεύθυνση; Τι μας διαιρεί; Μήπως τα κόμματα;
Σε αυτό όμως το σημείο θα πρέπει να τονίσω ότι ο μόνος λόγος που μετέχω στον συνδυασμό του κ. Οικονομόπουλου είναι ότι πραγματικά είναι ο μόνος υποψήφιος Δήμαρχος Πατρέων ο οποίος είναι αδέσμευτος και μη εξαρτώμενος από κανένα πολιτικό κόμμα,και γι' αυτόν τον λόγο μπορούμε να πράξουμε ότι δεν τόλμησαν όλοι οι προηγούμενοι αλλά και που δεν θα τολμήσουν ούτε και οι συνυποψήφιοι συνδυασμοί σε περίπτωση εκλογής τους, για ευνόητους λόγους.
Τι θα πράξουμε;
Θα πράξουμε τα δέοντα δηλαδή αυτά που πρέπει!
Το ότι ήταν κάποια στιγμή βουλευτής της "πολιτικής άνοιξης" δεν σημαίνει ότι έχει και την "ρετσινιά" του πολιτικού με την κακή έννοια. Άλλωστε όλοι μας κάποια στιγμή της ζωής μας ψηφίσαμε ή πιστέψαμε κόμματα. Σημασία έχει ότι τώρα όλοι ξέρουμε την αιτία του κακού. Αν αναγνωρίσουμε ο καθένας από εμάς ότι όλα αυτά τα χρόνια εξαπατηθήκαμε, τότε ίσως έχει γίνει και το πιο σημαντικό βήμα απ' όλα.
Επίσης πιστεύω ότι ειδικά στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν θα έπρεπε να υπάρχουν συνδυασμοί, αλλά ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο το οποίο θα αναδείκνυε τους αρίστους μεταξύ των πολιτών, ώστε να άρχουν πολιτών, και οι οποίοι θα είναι άμεσα ανακλητοί σε περιπτώσεις που λοξοδρομούν.
Την δεδομένη όμως στιγμή οι κανόνες του "παιχνιδιού" είναι έτσι. Αυτό όμως δεν θα με εμποδίσει με τίποτα, ώστε να προσπαθήσω για το βέλτιστο!
Τι να κάνω δηλαδή ... να καθίσω στον καναπέ και να απολαμβάνω στα "μέσα μαζικής αποβλάκωσης" τα "success story" της ενωμένης μειοψηφίας;








